ForestVPN چگونه کار می‌کند

خلاصه

• ترافیک شما روی دستگاهتان رمزنگاری می‌شود و از سروری که خودمان اداره می‌کنیم بیرون می‌آید، یعنی exit. از میان بخش‌های ForestVPN، فقط exit می‌بیند ترافیک شما به کجا می‌رود.
• پیش از اتصال، دستگاه شما یک بلیت امضاشده می‌گیرد. بلیت می‌گوید چه طرحی دارید و سرویسی که آن را بررسی می‌کند جدا از سرویسی کار می‌کند که حساب شما را نگه می‌دارد.
• برنامه نگاه می‌کند داده واقعاً جریان دارد یا نه و وقتی متوقف شود خودش راه را عوض می‌کند. شما فقط نتیجه را می‌بینید.
• یک ردیف دستگاه شما و هر حساب پیوندخورده را به هر نشستی که هزینه‌اش را می‌پردازد وصل می‌کند، برای سنجش مصرف. این ردیف یک ساعت پس از تسویهٔ نشست حذف می‌شود، یا برای بلیتی که هرگز استفاده نشده تا ۱۷ روز بعد. این صفحه آن را کنار بقیهٔ چیزها نشان می‌دهد.

VPN چه چیزی را عوض می‌کند و چه چیزی را نه

VPN انتقال اعتماد است. بدون آن، به شبکه و ارائه‌دهندهٔ اینترنتتان اعتماد می‌کنید که ببینند ترافیک شما به کجا می‌رود. با آن، به جای آن‌ها به VPN اعتماد می‌کنید. پس پرسش‌های مفید برای هر VPN یکی است: ترافیک شما کجا تمام می‌شود، سرویس‌های پیش از آن چه می‌دانند و برنامه روی دستگاه شما چه می‌کند؟ این صفحه به همین ترتیب به آن‌ها پاسخ می‌دهد، با جزئیات پشت هر پاسخ.

بدون VPN، شبکهٔ Wi-Fi و ارائه‌دهندهٔ اینترنت شما می‌توانند ببینند دستگاهتان با کدام سرورها حرف می‌زند و هر سایتی که باز می‌کنید نشانی‌ای را می‌بیند که شبکه‌تان به شما داده است. با ForestVPN، آن‌ها به‌جای این‌ها ترافیک رمزنگاری‌شده به سمت سرورهای ما را می‌بینند. آن سرور، یعنی exit، جایی است که ترافیک شما به اینترنت می‌رسد.

این کار اعتماد را جابه‌جا می‌کند، حذفش نمی‌کند. exit سایت‌هایی را که می‌بینید و نشانی‌ای را که از آن وصل شده‌اید می‌بیند، و سایت‌هایی که می‌بینید به‌جای نشانی شما نشانی exit را می‌بینند. VPN شما را ناشناس نمی‌کند: تغییر می‌دهد چه کسی ترافیک شما را می‌بیند.

VPN به هر چیزی که بعد از exit رخ می‌دهد دست نمی‌زند. سایت‌هایی که در آن‌ها وارد می‌شوید همچنان حسابی را که با آن وارد شده‌اید می‌شناسند و سایتی که با کوکی شما را دنبال می‌کند همچنان دنبال می‌کند. تونل از راه محافظت می‌کند، نه از مقصد.

وقتی روی «اتصال» می‌زنید چه اتفاقی می‌افتد

روی «اتصال» می‌زنید. دستگاه شما برای استفاده از یک سرور اجازه می‌خواهد، بلیتی نشان می‌دهد که دو چیز را می‌گوید (کلید کدام طرح آن را امضا کرده و آن کلید به کدام دو هفته تعلق دارد)، به یک سرور هدایت می‌شود و تونلی رمزنگاری‌شده به آن می‌سازد. بعد، پیش از آنکه بگوید محافظت می‌شوید، بررسی می‌کند که داده واقعاً در هر دو جهت جریان دارد.

بلیت بخش جالب ماجراست. چند ساعت پیش‌تر، در یک درخواست جداگانه، دستگاه شما از سرویس ورود ما بلیت می‌خواهد. سرویس هر بلیت را کور امضا می‌کند: امضا روی مقداری ساخته می‌شود که سرویس هرگز نمی‌بیند، بنابراین امضای روی بلیتی که بعداً ارائه می‌کنید به درخواستی که آن را ساخته برنمی‌گردد. تنها استثنا ردیف سنجش مصرف است که در ادامه توضیح داده می‌شود و دستگاه شما را به هر نشستی که هزینه‌اش را می‌پردازد وصل می‌کند.

به آنچه پیش از حرکت حتی یک بایت از شما رخ می‌دهد توجه کنید. اول اجازه: بلیت، که در کسری از ثانیه بررسی می‌شود. دوم جایگذاری: یک فهرست سرور امضاشده که دستگاه خودتان آن را راستی‌آزمایی می‌کند و یک سرویس نشست که exit را انتخاب می‌کند. آخر اثبات: برنامه وقتی دست‌دهی تمام شد نمی‌گوید محافظت می‌شوید، بلکه وقتی می‌گوید که بسته‌های آزمایشی از تونل گذشته و برگشته باشند.

دو نکته را باید دانست. بلیت‌ها از شبکهٔ زیرین تمدید می‌شوند، نه از طریق یک exit، پس هرگز از درون تونلی که سرویس ورود در ساختنش کمک می‌کند به آن نمی‌رسیم. و برنامه می‌تواند از چند راه به سرویس‌های ما برسد و از اولین راهی که پاسخ بدهد استفاده می‌کند، پس یک مسیر بد به یکی از آن‌ها لازم نیست جلوی اتصال شما را بگیرد.

درون تونل

هر چیزی که می‌فرستید روی دستگاهتان با کلیدهایی رمزنگاری می‌شود که فقط دستگاه شما و exit می‌شناسند. اگر شبکه‌تان عوض شود، همان تونل ادامه می‌دهد.

شکل را از بیرون به درون بخوانید. شبکهٔ شما فقط دیتاگرام بیرونی را می‌بیند: بسته‌ای از بایت‌های رمزنگاری‌شده به سمت یکی از سرورهای ما که چند بایت اولش پوشانده شده و اندازه‌اش متغیر است. درون آن قاب رمزنگاری‌شده است که فقط با کلیدهای ساخته‌شده در دست‌دهی باز می‌شود و فقط دستگاه شما و exit آن‌ها را دارند. درون قاب هم بستهٔ خودتان است، دقیقاً همان‌طور که برنامه‌تان فرستاده است.

پروتکل تونل Quantum نام دارد. دست‌دهی آن Noise_IKpsk2 است، بدون تغییر، با X25519، ChaCha20-Poly1305 و BLAKE2s. آن را عمداً دست نزدیم: تحلیل منتشرشدهٔ آن دست‌دهی همچنان دربارهٔ آن صدق می‌کند. آنچه افزوده‌ایم دور آن قرار دارد. اندازهٔ بسته‌ها و بایت‌های سرایند در هر اتصال تغییر می‌کند و تونل با جابه‌جایی و عوض‌شدن مسیر زیر پایش کنار می‌آید.

تونل به نشست تعلق دارد، نه به شبکه‌ای که اتفاقاً روی آن هستید. وقتی از Wi-Fi به شبکهٔ تلفن همراه می‌روید، کلید نشست همان می‌ماند و بسته‌ها فقط از نشانی جدیدی می‌رسند، پس همان تونل ادامه می‌دهد. قول نمی‌دهیم چیزی قطع نشود: جابه‌جایی ممکن است لحظه‌ای طول بکشد و صفحهٔ وضعیت نشان می‌دهد در چه حالتی هستید.

ترافیک شما در سرورهایی که خودمان اداره می‌کنیم تمام می‌شود، نه در یک تابع ابری. یک سرویس ابری نمی‌تواند تونل را حمل کند، پس سرویس‌هایی که بلیت و فهرست سرور می‌دهند هرگز بسته‌ای از شما را حمل نمی‌کنند.

یک تونل، راه‌های بسیار

اگر یک مسیر به سرور کند باشد یا دیگر داده نرساند، ForestVPN خودش مسیر دیگری را امتحان می‌کند و آن را نگه می‌دارد که واقعاً داده می‌رساند. لازم نیست انتخاب کنید.

چرا بیش از یک راه؟ چون شبکه‌ها فرق دارند. بعضی UDP را خوب حمل می‌کنند و بعضی ضعیف، و شبکه‌ای که ساعت‌ها خوب است ممکن است عوض شود. یک انتخاب ثابت جایی غلط است، برای همین برنامه اندازه می‌گیرد. برای هر شبکه‌ای که از آن وصل شده، یک یادداشت کوچک روی دستگاه شما نگه می‌دارد، با نامی درهم‌سازی‌شده، که می‌گوید آنجا به مسیر پشتیبان نیاز شد یا نه. فقط در شبکه‌ای سراغ مسیر پشتیبان می‌رود که اتصال مستقیم در آن شکست خورده باشد، همین حالا یا در یک روز گذشته. در Free مسیر پشتیبان یک سهمیهٔ ماهانه دارد و Premium بیشتر شامل می‌شود.

به یک مسیر «راه» می‌گوییم: روشی برای رساندن همان بسته‌های رمزنگاری‌شده به همان exit. برنامه همیشه اول راه مستقیم را روی UDP امتحان می‌کند و در شبکهٔ سالم با هیچ چیز دیگری تماس گرفته نمی‌شود. اگر راه مستقیم دیگر داده نرساند، برنامه راه‌های دیگرش را هم در همان نشست امتحان می‌کند: TCP، گاهی یک سرور اضافی از ما که خودکار انتخاب می‌شود، و مسیر پشتیبان که همان بسته‌ها را مثل ترافیک عادی وب از طریق یک شبکهٔ توزیع محتوا می‌رساند. مسیر پشتیبان یک جایگزین است، نه راهی سریع‌تر، و چون هزینهٔ بیشتری دارد سهمیه‌بندی می‌شود.

عوض‌کردن راه نشست را عوض نمی‌کند: بلیت، کلیدها و exit همان می‌مانند.

برنامه با داده تصمیم می‌گیرد، نه با دست‌دهی. یک راه فقط تا وقتی سالم حساب می‌شود که داده برساند و صفحهٔ وضعیت فقط وقتی Working را نشان می‌دهد که داده در هر دو جهت جریان داشته باشد.

بیشتر دربارهٔ وضعیت اتصال و مسیر پشتیبان.

مسیرهای Smart

Smart مسیری را انتخاب می‌کند که به شبکهٔ شما می‌خورد، در حین استفاده آن را اندازه می‌گیرد و وقتی مسیر بهتری پیدا شود خودش به آن می‌رود. مکانی که خودتان انتخاب کرده‌اید همان‌جا که گذاشته‌اید می‌ماند.

راه یک روش برای رساندن بسته‌های شما به exit است: مستقیم، TCP، از طریق یک سرور اضافی از ما یا مسیر پشتیبان. Smart راه‌های موجود برای مکانی را که خواسته‌اید مقایسه می‌کند و درون نشستی که از قبل دارید میان آن‌ها جابه‌جا می‌شود، بدون بلیت تازه و بدون دست‌دهی تازه.

سه کاری که Smart نمی‌کند. مکانی را که خودتان انتخاب کرده‌اید جابه‌جا نمی‌کند. اتصال سریع‌تر قول نمی‌دهد: قول می‌دهد که مدام بررسی کند و فقط وقتی جابه‌جا شود که مسیر دیگری برای شبکهٔ شما بهتر باشد. و به شما نیازی ندارد: چیزی برای روشن‌کردن و چیزی برای انتخاب نیست، هرچند تنظیم مسیریابی آگاه از شبکه اگر بخواهید این تصمیم‌ها را خاموش می‌کند.

Smart امروز روی Windows، Linux، برنامهٔ Mac از وب‌سایت ما، خط فرمان و روترهای OpenWrt هست. iPhone، iPad، Apple TV، Android و نسخهٔ Mac App Store آن را با یک به‌روزرسانی برنامه می‌گیرند.

دو برنامه، یک بلیت امضاشده

اصلاً چرا کار را تقسیم می‌کنیم؟ چون این دو کار دانش متفاوتی لازم دارند. بررسی اینکه طرح دارید باید دستگاه شما را بشناسد. انتخاب و باز کردن یک نشست باید یک مکان و یک نشانی را بشناسد. اگر یک برنامه هر دو را انجام می‌داد، هر دو نوع دانش را کنار هم نگه می‌داشت. برای همین دو برنامه‌اند که جدا مستقر می‌شوند. بلیت هنگام اتصال میان آن‌ها می‌رود و داده‌ای که نشست مصرف کرده وقتی تسویه شد برمی‌گردد تا حساب شود: این همان ردیف سنجش مصرف است که بعد توضیح داده می‌شود.

بخشی که دستگاه و طرح شما را می‌شناسد و بخشی که سرور شما را می‌شناسد دو برنامهٔ جدا هستند. سرویس نشست بدون هیچ اتصالی به پایگاه دادهٔ حساب‌های ما مستقر می‌شود و بلیت میان آن‌ها کور امضا می‌شود. یک ردیف دستگاه شما و هر حساب پیوندخورده را به هر نشستی که هزینه‌اش را می‌پردازد وصل می‌کند، برای سنجش داده و قطع یک دستگاه ابطال‌شده. این ردیف یک ساعت پس از تسویهٔ نشست حذف می‌شود، یا برای بلیتی که هرگز استفاده نشده تا ۱۷ روز بعد.

سرویس ورود حساب، دستگاه‌ها و طرح شما را نگه می‌دارد و نشانی‌ای را می‌بیند که هر درخواست بلیت از آن می‌آید. هرگز نمی‌داند به شما کدام exit داده شد یا کجا رفتید. سرویس نشست نشانی‌ای را که از آن وصل می‌شوید، مکانی را که انتخاب کرده‌اید و یک کلید نشست یک‌بارمصرف می‌بیند. رکورد نشست آن وقتی نشست تمام شود خودش حذف می‌شود و نشانی مبدأ شما هرگز در آن نوشته نمی‌شود.

جدول فهرست می‌کند هر بخش هنگام اتصال چه چیزی دریافت می‌کند، و این با وعده‌ای دربارهٔ آنچه با ترکیب رکوردها می‌شود نتیجه گرفت یکی نیست. برای همین ردیف سنجش مصرف با کلمات گفته شده و در شکل کشیده شده است، به‌جای آنکه کنار گذاشته شود.

چه چیزی را نگه می‌داریم و تا کی

در هیچ جای سامانه‌های ما ستونی برای سایت‌هایی که می‌بینید یا نام‌هایی که جست‌وجو می‌کنید وجود ندارد. اینکه یک نشست از کدام exit استفاده کرده وقتی نشست تمام شود پاک می‌شود. پرداخت را App Store، Google Play یا پردازشگری که شما انتخاب می‌کنید انجام می‌دهد و ما هرگز شمارهٔ کارت را نمی‌بینیم.

رکوردهای اصلی و مدت ماندن هر کدام، در یک تصویر؛ سیاست حریم خصوصی همهٔ آن‌ها را فهرست می‌کند. گزارش‌های مسیر، که به ما کمک می‌کنند برای همهٔ کاربران یک شبکه مسیرهای بهتری انتخاب کنیم، داده‌های تجمیعی‌اند که هیچ دستگاه، حساب، نشست یا exit در آن‌ها نیست و فقط برای روزهایی منتشر می‌شوند که دست‌کم ۱۰ دستگاه داشته‌اند.

دو چیز دیگر هم در همان تصویر جا دارند. برنامه هیچ SDK تحلیل یا اسناد (attribution) و هیچ شناسهٔ تبلیغاتی ندارد. و اگر تصمیم بگیرید گزارش عیب‌یابی بفرستید، اول محتوایش را به شما نشان می‌دهد، بدون هویت دستگاهتان در زمانی تصادفی در ساعت بعد آپلود می‌شود، هرگز از اتصالی که توصیفش می‌کند عبور نمی‌کند و پس از ۷۲ ساعت حذف می‌شود.

همهٔ رکوردها در سیاست حریم خصوصی فهرست شده‌اند و خلاصه‌اش در صفحهٔ امنیت است.

دستگاه‌ها، روترها و تلویزیون‌های شما

یک شمارهٔ حساب روی حداکثر ده دستگاه کار می‌کند. دستگاه‌های حساب شما می‌توانند با نام به هم برسند و رایانه‌ای که در خانه می‌ماند می‌تواند exit بقیه باشد. iPhone می‌تواند از یک exit استفاده کند ولی هنوز نمی‌تواند exit باشد. روترها دستگاه‌هایی را پوشش می‌دهند که برنامه اجرا نمی‌کنند و تلویزیون‌ها و روترها بدون صفحه‌کلید وارد می‌شوند.

اگر exit خانگی که استفاده می‌کنید آفلاین شود، برنامه شما را به exit دیگری از خودتان می‌برد و خبرتان می‌کند. اگر همهٔ exitهای شما از کار بیفتند، ترافیک مسدود می‌ماند و برنامه از شما می‌خواهد ضربه بزنید.

روترها برای دستگاه‌هایی‌اند که برنامه اجرا نمی‌کنند، مثل کنسول بازی یا تلویزیون هوشمند. ForestVPN را روی روتر بگذارید تا همهٔ دستگاه‌های پشت آن، یا فقط دستگاه‌ها و برنامه‌هایی که انتخاب می‌کنید، از تونل بگذرند. پردازندهٔ روتر سقف سرعت است، برای همین صفحهٔ روتر می‌گوید چه چیزی را روی کدام سخت‌افزار اندازه گرفته‌ایم. روتر با کدی که برایتان چاپ می‌کند به حسابتان وصل می‌شود و تلویزیون‌ها بدون صفحه‌کلید وارد می‌شوند.

کارهایی که این طراحی نمی‌کند

هیچ‌کدام از این‌ها طراحی را نفوذناپذیر نمی‌کند و ترجیح می‌دهیم بگوییم کجا متوقف می‌شود تا اینکه بگذاریم یک نمودار خلاف آن را القا کند. این‌ها مهم‌ترین‌هاست؛ سیاست حریم خصوصی همه را فهرست می‌کند.